Главная Обратная связь Поможем написать вашу работу!

Дисциплины:

Архитектура (936)
Биология (6393)
География (744)
История (25)
Компьютеры (1497)
Кулинария (2184)
Культура (3938)
Литература (5778)
Математика (5918)
Медицина (9278)
Механика (2776)
Образование (13883)
Политика (26404)
Правоведение (321)
Психология (56518)
Религия (1833)
Социология (23400)
Спорт (2350)
Строительство (17942)
Технология (5741)
Транспорт (14634)
Физика (1043)
Философия (440)
Финансы (17336)
Химия (4931)
Экология (6055)
Экономика (9200)
Электроника (7621)






Знешняя палітыка і удзел у Еўрапейскай інтэграцыі



Геапалітычныя змены, што адбыліся на міжнароднай арэне ў сувязі з заканчэннем "халоднай вайны" і распадам Савецкага Саюзу, аб'яднанне Германіі і стварэнне новых незалежных дзяржаў стварылі прынцыпова новыя ўмовы для фармавання знешняй палітыкі краін Паўночнай Еўропы.

Па-першае, у рэгіёне ўзрастае зацікаўленасць ва ўдзеле ў еўрапейскіх інтэграцыйных працэсах. У ліпні 1991 г. падала заяўку на ўдзел ў Еўрапейскіх супольнасцях Швецыя, якая здаўна прытрымлівалася лініі на захаванне строгага нейтралітэту. Гэта паслужыла штуршком для Фінляндыі паследаваць прыкладу сваёй заходняй суседкі ў сакавіку 1992 г. Напрыканцы таго ж году паўторна звярнулася з просьбай аб далучэнні да Еўрапейскіх супольнасцяў Нарвегія. Заяўкі ўсіх гэтых краін былі задаволеныя ўлетку 1994 г. Аднак восеньскія рэферэндумы наконт далучэння да ЕС завяршыліся па-рознаму. Шведы і фіны падтрымалі еўраінтэграцыю сваіх краін, а вось нарвежцы ў другі раз выступілі супраць ініцыятывы свайго ўраду. З пачатку 1995 г. Швецыя і Фінляндыя сталі паўнапраўнымі членамі Еўрапейскага Саюзу. У 1996 г. не толькі тры краіны-ўдзельніцы ЕС (Данія, Швецыя, Фінляндыя), але таксама Ісландыя і Нарвегія далучыліся да Шэнгенскага пагаднення.

Аднак у цэлым Данія, Швецыя і Фінляндыя з пэўнай асцярожнасцю ставіліся да радыкальных інтэграцыйных праектаў ЕС. Напрыклад, толькі з другога разу датчане падтрымалі (1993) Дагавор аб стварэнні Еўрапейскага Саюзу. Акрамя таго адна Фінляндыя наважылася ў 2002 г. перайсці на еўра. І калі сёння Данія не выключае сваю адмову ад дацкай кроны на карысць агульнай еўрапейскай валюты ў недалёкім будучым, то Швецыя ставіцца да ўвядзення еўра па-ранейшаму без энтузіязму. Галоўная прычына гэтага – еўраскептыцызм датчан і шведаў, якія вельмі заклапочаныя магчымасцю страты праз адзіную валюту сваіх сацыяльных заваёваў (у 2003 г. шведы прагаласавалі супраць еўра на рэферэндуме).

Па-другое, новыя геапалітычныя рэаліі канца ХХ ст. вымушалі паўночнаеўрапейскія ўрады па-новаму зірнуць на праблему падтрымання сваёй нацыянальнай бяспекі. Фінляндыя і Швецыя адмовіліся далучыцца да НАТО, але з 1994 г. бяруць удзел у праграме "Партнёрства дзеля міру", якую Паўночнаатлантычны альянс распрацаваў для еўрапейскіх дзяржаў і былых рэспублік СССР. Пасля тэрарыстычных атак 2001 г. ідэя інтэграцыі гэтых дзяржаў ў НАТО знаходзіць усё больш прыхільнікаў. Пэўны інтарэс на Поўначы Еўропы выклікала ўзаемадзеянне ў межах Заходнееўрапейскага саюзу (ЗЕС) – арганізацыі, створанай у 1948 г. для супрацоўніцтва ў сферы абароны і бяспекі. Данія, Фінляндыя і Швецыя атрымлівалі статус назіральнікаў у ЗЕС, а Ісландыя і Нарвегія – асацыяваных партнёраў. (У ліпні 2011 г. гэтая арганізацыя спыніць сваё існаванне.)



Акрамя таго, апошнім часам Швецыя імкнецца адыгрываць актыўную ролю ў Балтыйскім рэгіёне – зоне яе традыцыйных знешнепалітычных інтарэсаў з часоў сярэднявечча, асабліва ў дачыненні былых рэспублік СССР – Літвы, Латвіі, Эстоніі.

Тэма 16. Краіны Паўднёвай І Паўднёва-Заходняй Еўропы ў 1945-2010-я гг.

 

Эканамічны стан Грэцыі і Партугаліі пасля другой сусветнай вайны. Прычыны заняпаду народнай гаспадаркі Грэцыі, захавання эканамічнай адсталасці Партугаліі. Захаванне дыктатарскага рэжыму Салазара ў Партугаліі. Актывізацыя дэмакратычных і апазіцыйных сіл. Распад Руху дэмакратычнага адзінства. Стварэнне Нацыянальнага дэмакратычнага руху.

Другая сусветная вайна скончылася для Грэцыі ў лістападзе 1944 г., калі апошнія нямецкія часткі пакінулі тэрыторыю краіны. У выніку ваенных дзеянняў ды італа-нямецкай акупацыі краіна панесла цяжкія матэрыяльныя і людскія страты. Каля 400 тыс. чалавек загінула, а амаль кожны пяты страціў дах над галавой. Быў нанесены магутнейшы ўдар па інфраструктуры краіны. Грэцыя пазбавілася 4/5 свайго аўтамабільнага парку і суднаў гандлёвага флоту. Агульныя матэрыяльныя страты краіны склалі $8,2 млрд. Непасрэдным наступствам вайны і акупацыі з'явілася значнае падзенне вытворчасці ва ўсіх галінах народнай гаспадаркі, гіперінфляцыя, дэфіцыт дзяржаўнага бюджэту, рост беспрацоўя і цэн.



У пасляваенныя гады Партугалія працягвала заставацца ў дваістым становішчы: як краіна каланізатар, з аднаго боку, і як краіна моцна залежная ад замежнага капіталу, з другога. У адрозненне ад многіх іншых краін Партугалія ўступіла ў пасляваенны перыяд з вялікімі валютнымі рэзервамі, назапашанымі ёй падчас вайны дзякуючы пастаўкам стратэгічных матэрыялаў абедзвюм ваюючым кааліцыям і эксплуатацыі народаў яе калоніяў. Разам з тым Партугалія працягвалася заставацца адной з найбольш адсталых краін Еўропы, без чорнай металургіі і машынабудавання, з перавагай дробных і паўсаматужных прадпрыемстваў у горадзе, засіллем буйных латыфундыстаў і распыленасцю зямельных участкаў на поўначы краіны. Традыцыйныя праблемы і адсталасць краіны не знаходзілі вырашэння, бо для правячага салазараўскага рэжыму на першым месцы стаяла не мадэрнізацыя краіны і звязаныя з ёй рэформы, а самазахаванне.

Няўдзел Партугаліі ў другой сусветнай вайне, як і ў выпадку з Іспаніяй, дазволіў існаваўшаму салазараўскаму рэжыму працягнуць сваё існаванне. Падобна да іспанскага дыктатара ўрад А. Салазара выступіў з ідэяй "арганічнай дэмакратыі" і "лібералізацыі" рэжыму, у прыватнасці паабяцаўшы легалізаваць апазіцыю і правесці іншыя дэмакратычныя пераўтварэнні. Восенню 1945 г. у перыяд выбараў у Нацыянальны сход, і ў лютым 1949 г., падчас прэзідэнцкіх выбараў, апазіцыя нават атрымала права высунуць сваіх кандыдатаў і некаторыя магчымасці для вядзення перадвыбарчай прапаганды.

Паколькі саступкі ўраду насілі яўна фармальны характар, створаны ў верасні 1945 г. апазіцыйны блок – Рух дэмакратычнага адзінства (РДА), у які ўвайшлі камуністы, сацыялісты, рэспубліканцы, масоны ды іншыя апазіцыйныя арганізацыі, - адмовіўся ад удзелу ў выбарах. Блок разлічваў на хуткі крах "новай дзяржавы". У парламент патрапілі толькі кандыдаты ад прафашысцкага "Нацыянальнага саюзу". У 1949 г. адзіны альтэрнатыўны кандыдат на пасаду прэзідэнта быў вымушаны зняць сваю кандыдатуру. Імкнучыся задушыць дэмакратычныя сілы, ўрад у 1949-1951 гг. звярнулася да новых рэпрэсіяў супраць РДА і буржуазна-дэмакратычнай апазіцыі. У гэтых умовах найменш паслядоўныя праціўнікі рэжыму ў 1951 г. пакінулі блок, і ён быў пераўтвораны ў Нацыянальны дэмакратычны рух (НДР). У краіне была зноў адноўленая палітычная манаполія.


Просмотров 446

Эта страница нарушает авторские права




allrefrs.ru - 2021 год. Все права принадлежат их авторам!