Главная Обратная связь Поможем написать вашу работу!

Дисциплины:

Архитектура (936)
Биология (6393)
География (744)
История (25)
Компьютеры (1497)
Кулинария (2184)
Культура (3938)
Литература (5778)
Математика (5918)
Медицина (9278)
Механика (2776)
Образование (13883)
Политика (26404)
Правоведение (321)
Психология (56518)
Религия (1833)
Социология (23400)
Спорт (2350)
Строительство (17942)
Технология (5741)
Транспорт (14634)
Физика (1043)
Философия (440)
Финансы (17336)
Химия (4931)
Экология (6055)
Экономика (9200)
Электроника (7621)






Актывізацыя барацьбы з арганізаванай злачыннасцю. Кампаніі "Горад хабару" і "Чыстыя рукі"



Да пачатку 1990-х гг. карупцыя аблытала ўсю дзяржаўную сістэму Італіі і нават справакавала палітычны крызіс. Паколькі італьянскія палітычныя партыі валодаюць рэальнай уладай, прадпрымальнікі даўно ўзялі за норму купляць сабе абарону, фінансуючы палітыкаў. Паміж бізнесам і партыйнымі функцыянерамі ўтварыліся трывалыя карупцыйныя сувязі. У некаторых месцах палітыкі нават усталёўвалі таксу: напрыклад адна кампанія з Калабрыі штомесяц здавала на партыйныя патрэбы 4,5% прыбытку, частка грошай заставалася ў мясцовым філіяле партыі, а астатняе накіроўвалася ў яе штаб-кватэру. Чым шчыльней станавіліся сувязі бізнесу і палітыкаў, тым больш магчымасцяў з'яўлялася ў нячыстых на руку прадпрымальнікаў: атрыманне дзяржаўных заказаў і важнай эканамічнай інфармацыі, звядзенне рахункаў з канкурэнтамі і г.д.

Падобная схема не была асаблівым сакрэтам для італьянскага грамадства. Але выкрыццё гэтых злачынных механізмаў у судзе як правіла сутыкалася з сур'ёзнымі праблемамі, а таму поспехі ў барацьбе з карупцыяй і арганізаванай злачыннасцю насілі толькі лакальны характар. Становішча рэзка змянілася пасля арышту за атрыманне хабару на суму каля $5 тыс. непрыкметнага дырэктара міланскага пансіянату для састарэлых Марыа К'еза. З рахункаў затрыманага стала ясна, з якімі значнымі сумамі мае справу шараговы член Сацыялістычнай партыі. Следчыя пракуратуры Мілану на чале з Антоніа Дзі П'етра ініцыявалі ўзбуджэнне крымінальнай справы і потым разгарнулі сапраўдную вайну з крыміналам горада. Гэтак пачалася кампанія, што атрымала красамоўную назву "Чыстыя рукі" (італ. Mani pulite) (адносна барацьбы з карупцыяй у Мілане таксама выкарыстоўвалася назва "Горад хабару" (італ. Tangentopoli). Ад былога дырэктара ніці расследавання павялі ў іншыя вобласці і гарады Італіі, у тым ліку да буйных італьянскіх палітыкаў. Прэм'ер-міністр і лідэр ІСП Б. Краксі паспяшаўся адхрысціцца ад злоўленага хабарніка, і тады абражаны М. К'еза пачаў "здаваць" сваіх калег па бруднай справе аднаго за адным.



Вынікі кампаніі "Чыстыя рукі" скаланулі ўсю Італію. Выявіліся супрацьзаконныя дзеянні не толькі сацыялістаў, але таксама прадстаўнікоў самых розных палітычных сілаў Італіі – хрысціянскіх дэмакратаў, сацыял-дэмакратаў, камуністаў ды інш. Агульныя страты, нанесеныя хабарнікамі дзяржаве, ацэньваліся ў $150-180 млн. Пад следствам апынулася каля 20 тыс. чалавек. Каб пазбегнуць абвінавачванняў звольніліся многія дзясяткі тысяч чыноўнікаў. Дасталася таксама і бізнесоўцам: у поле зроку праваахоўных органаў патрапілі высокапастаўленыя супрацоўнікі ФІАТ, Алівеці ды іншых карпарацый. Турэмныя тэрміны атрымалі звыш 500 палітыкаў. Бесстаронняя Феміда не спынілася нават перад гэткімі палітычнымі аўтарытэтамі як былы прэм'ер-міністр і пажыццёвы сенатар Дж Андрэоці і сам дзеючы старшыня ўраду Б. Краксі. Аднаму са шматгадовых лідэраў ХДП высунулі абвінавачванні незаконным фінансаванні партыі, сувязях з мафіяй і нават заказным забойстве. Кіраўнік ІСП выйшаў у адстаўку, а потым, ратуючыся ад турмы (па двух абвінаваўчых прысудах ён быў асуджаны на 5 і 8 гадоў), з'ехаў з краіны і да скону быў вымушаны хавацца ў Тунісе.

Асуджаныя карупцыянеры атрымлівалі не толькі тэрміны, да іх ужывалі і канфіскацыю маёмасці. У экспрапрыяваных дамах размяшчалі дзяржаўныя ўстановы: бальніцы, суды, паліцэйскія ўчасткі. Грошы карупцыянераў накіроўвалі ў сацыяльную сферу і сельскую гаспадарку, што толькі ўзмацняла грамадскую падтрымку антыкарупцыйнай кампаніі.



Поспехі гэтай барацьбы былі абумоўлены наяўнасцю дэмакратычных механізмаў і канкурэнтнага асяроддзя, моцнай і незалежнай судовай уладай, свабоднымі СМІ. Зразумела і гэтымі рашучымі дзеяннямі раз і назаўжды выкараніць карупцыю і мафію было немагчыма. Тым не менш, "Горад хабару" і "Чыстыя рукі" абудзілі пасіўнае і збольшага цярпімае адносна хабарніцтва грамадства і запусціла механізм яго абнаўлення і ачышчэння.

Перагрупоўка палітычных сіл. Стварэнне Партыі левых сіл. Ліквідацыя ХДП. Рэферэндум 1993 г. Далейшыя змены ў партыйна-палітычнай структуры. Усталяванне Другой рэспублікі. Ліга Поўначы. Рух "Наперад Італія". С. Берлусконі. Нацыянальная федэрацыя зялёных.

У 1990-я гг. нестабільнасць і кантрастнасць грамадска-палітычнага жыцця Італіі ўзмацнілася. Вострыя палітычныя крызісы завяршаліся кампраміснымі вынікамі. Радыкалізм і непрымірымасць палітычных паводзінаў італьянцаў кантрасціравалі з цярпімасцю іх свядомасці.

Сур'ёзныя змены адбываліся на левым флангу: сацыялісты ўмацоўвалі свой уплыў, а вось папулярнасць камуністаў пайшла на спад. Ва ўмовах краху сацыялізму ў краінах Усходняй Еўропы кіраўніцтва КПІ выступіла з ініцыятывай пераўтварыць партыю ў абноўленую левую партыю. Лідэр камуністаў Акіле Акета на надзвычайным ХІХ з'ездзе партыі (1990) падкрэсліваў: "Мы жадаем зменаў не таму, што саромеемся свайго мінулага, а таму, што ўлічваючы змены ў свеце, імкнёмся адпавядаць працэсам, якія адбываюцца, і патрабаванням часу". У лютым 1991 г. на ХХ з'ездзе партыі адбыўся раскол: большая частка камуністаў утварыла палітычную арганізацыю сацыял-дэмакратычнай арыентацыі – Дэмакратычную партыю левых сілаў (ДПЛ). "Цвёрдыя" камуністы (г.зв. "сталіністы"), якія засталіся ў меншасці сфармавалі Партыю камуністычнага адраджэння (ПКА).



Не гэткім хуткім, але ад гэтага не менш драматычным аказаўся сыход з італьянскай палітычнай арэны ІСП. Пачатак вайны з карупцыяй на першых парах амаль не адбіўся на выніках парламенцкіх выбараў (13,6% у 1992 г.). Аднак пасля таго, як міланская пракуратура выйшла на Б. Краксі, справы сацыялістаў рэзка пагоршыліся. Паміж 1992 і 1993 гг. партыю пакінула большасць членаў, а тры дэпутаты-сацыялісты пад цяжарам пагрозы судовых разглядаў і абвінаваўчых прысудаў скончылі жыццё самагубствам. Парламенцкія выбары вынеслі ІСП прысуд італьянцаў: за яе прагаласавалі толькі 2,2% выбаршчыкаў. Пасля двух гадоў агоніі ў лістападзе 1994 г. партыя з больш як 100-гадовай гісторыяй была распушчана (адноўлена ў 2007-2008 гг.). Не распалася, як іншыя левыя партыі, але таксама згубіла ўсялякі ўплыў і давер выбаршчыкаў Італьянская сацыял-дэмакратычная партыя.

Знікненне з палітычнай арэны КПІ, партыі, якая атрымлівала на парламенцкіх выбарах у сярэднім каля 29% выбаршчыкаў не магла не адбіцца на стабільнасці і без таго не надта ўстойлівай партыйнай сістэме Італіі. Найперш пацярпела Хрысціянска-дэмакратычная партыя, што на працягу дзесяцігоддзяў пазіцыянавала сябе як адзіная сіла, здольная не дапусціць да ўлады небяспечных камуністаў. Неактуальнасць антыкамуністычнага складніку ідэалогіі ХДП дапаўнялася праблемамі ў сувязі з далейшай секулярызацыяй італьянскага грамадства. Карупцыйныя скандалы і непераканаўчае выступленне на парламенцкіх (1992) і мясцовых (1993) выбарах завяршылі крах партыі. У 1994 г. ХДП была перайменаваная ў Італьянскую народную партыю (ІНП), якая неўзабаве распалася на цэлы шэраг арганізацыяў шырокай скіраванасці: ад гатовых супрацоўнічаць з ПДЛ да тых, што сфармавалі новы правы цэнтр італьянскай палітыкі. У 1992-1994 гг. страцілі большасць членаў і выбаршчыкаў, а потым распаліся Ліберальная (адноўлена ў 2004 г.) і Рэспубліканская (хаця засталася аднайменная арганізацыя) партыі.

У ходзе антыкарупцыйных расследаванняў станавілася ясна, што адной з асноўных патэнцыйных крыніц злоўжыванняў была італьянская выбарчая сістэма, заснаваная на прынцыпах прапарцыйнага прадстаўніцтва. На парадак дня высоўвалася пытанне аб яго замене мажарытарным прынцыпам, які быў закліканы зрабіць народных абраннікаў больш адказнымі перад выбаршчыкамі, а не перад фармаваўшымі выбарчыя спісы партыйнымі босамі і ценявымі аўтарытэтамі. Таксама перад дзяржавай і грамадствам Італіі стаяла задача кардынальнага абнаўлення партыйнай сістэмы краіны. Пераўтварэнні, якія адбыліся ў 1993-1994 гг. паклалі пачатак г.зв. Другой рэспубліцы ў Італіі.

18 красавіка 1993 г. быў праведзены агульнанацыянальны рэферэндум, на якім італьянцам прапанавалі выказацца адносна правядзення выбарчай рэформы і скасавання дзяржаўнага фінансавання партыяў. Усенароднае галасаванне прайшло пры дастаткова высокай актыўнасці выбаршчыкаў (77%) і прынесла несумненны поспех прыхільнікам абнаўлення грамадска-палітычнай сістэмы краіны. 90% італьянцаў, што ўзялі ўдзел у рэферэндуме адмовілі партыям у грошах падаткаплацельшчыкаў, а 83% выказаліся за адмову ад прапарцыйнасці. Ужо на бліжэйшых парламенцкіх выбарах 75% дэпутацкага корпусу павінна было абрацца па мажарытарнай сістэме, а астатнія 25% па прапарцыйнай, прычым для адсеву самых дробных партыяў прадугледжвалася ўвядзенне г.зв. выбарчага парогу (4%). (Гэтая выбарчая сістэма дзейнічала да 2005 г.)

Палітычны вакуум, які ўтварыўся ў выніку карупцыйных скандалаў, краху "пяціпартыйнасці" і саміх палітычных партыяў, што адыгрывалі вядучую ролю ў італьянскай палітыцы ўсе пасляваенныя дзесяцігоддзі, стаў імкліва запаўняцца новымі нетрадыцыйнымі грамадскімі аб'яднаннямі.

Захаванне значных рэгіянальных дыспрапорцыяў сацыяльна-эканамічнага развіцця і моцны ўплыў мафіі на Поўдні краіны выклікалі да жыцця паўночнаітальянскі сепаратызм. "Ліга Поўначы за незалежнасць Паданіі" ці проста "Ліга Поўначы" (ЛП; заснавана ў 1989 г.) на чале з лідэрам-папулістам Умбэрта Босі заклікала жыхароў Паўночнай Італіі адмовіцца ад утрымання гультаяватага і прасякнутага мафіёзнымі структурамі Поўдню і прызнавала гістарычную памылковасць аб'яднання ў адну дзяржаву настолькі разнародных тэрыторыяў. Нягледзячы на свае радыкальныя лозунгі і тое, што ў 1995 г. партыя нават афіцыйна абвясціла незалежнасць "Паданіі" (значная частка Паўночнай Італіі прыпадае на даліну ракі По – італ. Pianura Padana), яна прытрымліваецца даволі ўзважанай тактыкі блакавання з іншымі партыямі правай часткі палітычнага спектру Італіі. Такімі, напрыклад, як постфашысцкі Нацыянальны альянс (НА), створаны на базе распушчанай неафашысцкай партыі ІСР-НПС і пры ўдзеле кансерватыўных груповак хрысціянскіх дэмакратаў, лібералаў і рэспубліканцаў. Намаганнямі свайго лідэра Джанфранка Фіні і яго паплечнікаў НА здолеў дыстанцыявацца ад фашысцкага мінулага і пераўтварыць партыю ў рэспектабельнага ўдзельніка палітычнай барацьбы і выбарчых кааліцыяў.

Галоўнай правацэнтрысцкай сілай Італіі стала ліберальна-кансерватыўная партыя "Наперад, Італія" ("Forza Italia"),заснаваная ў снежні 1993 г. адным з багацейшых грамадзян краіны медыямагнатам Сільвіа Берлусконі. Створаная за некалькі месяцаў на базе фанацкіх суполак футбольнага клубу "Мілан" (С. Берлусконі – яго гаспадар; "Форца Італія" – кліч футбольных заўзятараў), маладая партыя стала адным з найлепшых узораў перадавога палітычнага менеджменту і выкарыстання сучасных PR-тэхналогіяў. Неўзабаве яна пераўтворыцца ў адну з самых масавых і паспяховых партыяў Другой рэспублікі ў Італіі.

З канца 1980-х гг. пад уплывам нарастання экалагічных праблемаў і, асабліва аварыі на Чарнобыльскай АЭС, у Італіі адбываецца актывізацыя "зялёных". У 1990 г. дзве вядучыя экалагічныя партыі ўтварылі адзіную арганізацыю – Нацыянальную федэрацыю зялёных (НФЗ).

Таксама з'яўляліся і палітычныя арганізацыі з моцнай італьянскай спецыфікай. Гэтак яшчэ на пачатковай хвалі антыкарупцыйнай барацьбы ў 1991 г. мэр Палерма – сталіцы аблытанай шчупальцамі мафіі Сіцыліі – Леанлука Арланда заснаваў Рух з дэмакратыю – Сетка(часцей проста "Сетка"). Партыя была павінна адрадзіць расхістаныя маральныя традыцыі італьянскай хрысціянскай дэмакратыі і павесці рашучую барацьбу з арганізаванай злачыннасцю.


Просмотров 438

Эта страница нарушает авторские права




allrefrs.ru - 2021 год. Все права принадлежат их авторам!