Главная Обратная связь Поможем написать вашу работу!

Дисциплины:

Архитектура (936)
Биология (6393)
География (744)
История (25)
Компьютеры (1497)
Кулинария (2184)
Культура (3938)
Литература (5778)
Математика (5918)
Медицина (9278)
Механика (2776)
Образование (13883)
Политика (26404)
Правоведение (321)
Психология (56518)
Религия (1833)
Социология (23400)
Спорт (2350)
Строительство (17942)
Технология (5741)
Транспорт (14634)
Физика (1043)
Философия (440)
Финансы (17336)
Химия (4931)
Экология (6055)
Экономика (9200)
Электроника (7621)






Развіццё эканомікі Італіі ў 1990-я – 2000-я гг



Невысокія тэмпы эканамічнага росту, характэрныя для Італіі ў 1980-я гг. аказаліся доўгатэрміновай тэндэнцыяй. На працягу 1990-2005 гг. рост ВНП краіны складаў толькі 1,4% штогод. Па гэтаму паказчыку Італія адставала не толькі ад іншых буйнейшых эканомік кантыненту (у Іспаніі гэты паказчык склаў 2,9%, Германіі – 2,6%, Вялікабрытаніі – 2,4%, Францыі – 1,9%), але і ад іншых партнёраў па ЕС. Гэткім чынам на 2005 г. яе эканоміка ужо складала толькі 80% ад брытанскай. У асабліва цяжкім становішчы апынуліся дробныя, як правіла, сямейныя фірмы. Паглыбленне еўрапейскай інтэграцыі, асабліва увядзенне агульнай валюты – еўра, тым больш уздзеянне працэсаў глабалізацыі – наплыў азіяцкіх, найперш, кітайскіх тавараў шырокага спажывання – многія сектары малога бізнесу былі пастаўленыя на мяжу выжывання.

Тым не менш, у Італіі, як і іншых развітых капіталістычных краінах хутка фармавалася індустрыяльная эканоміка. Новыя інфармацыйныя тэхналогіі актыўна ўкараняліся практычна ва ўсіх сферах грамадскай вытворчасці. Пашырэнне сферы выкарыстання высокіх тэхналогіяў было заснаванае як на іх вытворчасці ўнутры краіны, гэтак і на імпарце з іншых перадавых краінаў. Хаця аб'ём імпарту прыблізна ўдвая перавышаў экспарт сучаснай тэхнікі і абсталявання, на развіццё фундаментальных і прыкладных даследаванняў трацілася толькі каля 1,1% ВУП – удвая меней, чым у сярэднім па ЕС.

Італія стала адным з прызнаных заходнееўрапейскіх лідэраў у гэткіх галінах, як лёгкае сярэдняе машынабудаванне, электратэхніка, у тым ліку бытавая, будаўнічая і хімічная індустрыя, лёгкая і харчовая прамысловасць. Пры гэтым італьянская эканоміка напачатку 2000-х г. больш чым на 90% складалася з драбнейшых, дробных і сярэдніх прадпрыемстваў, большая частка з якіх засяроджвалася ў сферы паслуг.

Структурныя пераўтварэнні ў эканоміцы ў 1990-я гг. праводзіліся пад знакам уступлення Італіі ў еўрапейскі валютны саюз. Іх мэтай было выкананне Маастрыхцкага дагавору і адаптацыя італьянскай гаспадаркі да патрабаванняў рынку ХХІ ст. У падмурку рэформаў ляжала скарачэнне дзяржаўнага рэгулявання і лібералізацыя эканомікі у цэлым. Рэформы ажыццяўляліся па некалькім накірункам: прыватызацыя дзяржаўнай уласнасці, скарачэнне бюджэтнага дэфіцыту і дзяржаўнага доўгу, змяненне падатковай сістэмы і рэфармаванне рынку працы.



Прыватызацыя дзяржаўнай уласнасці набыла буйнамаштабны характар. Да канца 1990-х гг. у прыватныя рукі цалкам альбо часткова было перададзена больш за тры дзясяткі буйных прадпрыемстваў, у тым ліку гэткія гіганты як "Тэлеком", ЭНІ і ЭНЭЛ (адна з буйнейшых электраэнергетычных кампаніяў у свеце) ды інш. Таксама была акцыянаваная нацыянальная сетка чыгункі.

Атрыманыя ад прыватызацыі сродкі галоўным чынам на пагашэнне дзяржаўнага доўгу, які на 1994 г. складаў 122% ад ВНП. Зменшыць яго да 60%, як тое патрабавалася, Італія ўсё роўна не здолела, але была дапушчаная ў "зону еўра" авансам. Больш паспяхова вырашалася праблема бюджэтнага дэфіцыту. І правыя і левыя сыходзіліся на непазбежнасці курсу жорсткай эканоміі, але апошнія настойвалі на неабходнасці максімальнага згладжвання яго сацыяльных наступстваў.

Рэфармаванне падатковай сферы было найперш накіравана на стварэнне спрыяльных умоваў для інвестыцый. Знізіліся падаткі на карпарацыі. У 1995 г. пачалося рэфармаванне пенсійнай сістэмы. Рэформа мела на мэце перагляд квот унёскаў на карысць працадаўцаў. Больш жорсткімі сталі захады па барацьбе з ухіленнем ад выплаты падаткаў. Напрыканцы 1990-х гг., ужо на закаце існавання італьянскай ліры, улады здолелі ўтаймаваць інфляцыю.



Працэс рэфармавання рынку працы паддаваўся рэфармаванню з вялікімі цяжкасцямі. Магутныя прафсаюзы, якія аб'ядноўвалі да 40% асобаў наёмных прафесіяў, не жадалі ісці на сур'ёзныя саступкі. Тым не менш, на працягу 1990-х гг. прафсаюзы і прадпрымальнікі пры пасярэдніцтве дзяржавы здолелі дасягнуць некалькі важных кампрамісаў і забяспечыць прынцыповую грамадскую згоду.

З сярэдзіны 2000-х гг. тэмпы эканамічнага росту ў Італіі некалькі паскорыліся. Аднак, як і ў іншых развітых краінах, гэтае ажыўленне аказалася непрацяглым і змянілася крызісам 2008-2009 гг. За 15 крызісных месяцаў ВНП Італіі знізіўся на 6,8%. Як і паўсюль, даволі моцна пацярпела аўтамабілебудаўнічая галіна. ФІАТ нават абвясціў аб закрыцці шэрагу сваіх заводаў і часовым звальненні рабочых.

І сёння Італія з'яўляецца адной з найбольш эканамічна развітых краін свету, займаючы 7-е-8-е месца па аб'ёме ВНП (на душу насельніцтва – толькі 23-е), валодаючы адным з буйнейшых залатых запасаў у свеце (вышэй толькі ЗША, ФРГ і Міжнародны валютны фонд). Краіна славіцца аўтамабілебудаўнічай галіной, прамысловым абсталяваннем, бытавой тэхнікай і высокай модай. Аграпрамысловы сектар вызначаецца сваёй высокай прадукцыйнасцю і канкурэнтаздольнасцю. Італія – сусветны лідэр па вытворчасці віна. Вельмі прыбытковай галіной італьянскай эканомікі традыцыйна з'яўляецца турызм, які прыносіць ў дзяржаўную скарбніцу дзясяткі мільярдаў еўра. З больш як 40 млн. турыстаў Італія займае 4-е месца ў свеце (пасля Францыі, Іспаніі і ЗША).

Тым не менш, па-ранейшаму захоўваецца адчувальны разрыў паміж Поўначчу і Поўднем. Адной з няпростых праблемаў эканомікі Італіі застаецца аграмадны дзяржаўны доўг: у горшым становішчы знаходзілася толькі хранічна хворая эканоміка Грэцыі. (Італьянскі выпадак нашмат менш крытычны паколькі дзяржава вінаватая айчынным суб'ектам гаспадарання.) Акрамя таго, Італія прызнаная найбольш карумпаванай краінай Заходняй Еўропы, што таксама з'яўляецца значнай праблемай для эканамічнага развіцця. Па некаторых ацэнках італьянская арганізаваная злачыннасць кантралюе каля 9% ВНП, прычым 1/3 прыпадае на калабрыйскую ндрангету.


Просмотров 453

Эта страница нарушает авторские права




allrefrs.ru - 2021 год. Все права принадлежат их авторам!