Главная Обратная связь Поможем написать вашу работу!

Дисциплины:

Архитектура (936)
Биология (6393)
География (744)
История (25)
Компьютеры (1497)
Кулинария (2184)
Культура (3938)
Литература (5778)
Математика (5918)
Медицина (9278)
Механика (2776)
Образование (13883)
Политика (26404)
Правоведение (321)
Психология (56518)
Религия (1833)
Социология (23400)
Спорт (2350)
Строительство (17942)
Технология (5741)
Транспорт (14634)
Физика (1043)
Философия (440)
Финансы (17336)
Химия (4931)
Экология (6055)
Экономика (9200)
Электроника (7621)






Знешняя палітыка Францыі ў 1980-я - 2010-я гг



Знешнепалітычная праграма ўраду Мітэрана-Маруа абвяшчала неабходнасць разрадкі міжнароднай напружанасці і падтрымання добрасуседскіх адносінаў з усімі краінамі. Разам з тым, насуперак чаканням многіх, сацыялісты падкрэслівалі адданасць Францыі НАТО і настойвала на ўзмацненні французскіх узброеных сілаў, асабліва ўдасканаленні ракетна-ядзернай зброі. Ва ўмовах вяртання ад палітыкі разрадкі да "халоднай вайны" і пачатку новага вітку гонкі ўзбраенняў Францыя падтрымала размяшчэнне ў Еўропе амерыканскіх ядзерных ракет сярэдняй дальнасці і паслядоўна займала жорсткую антысавецкую пазіцыю (патрабаванне вываду савецкіх войск з Афганістану, скарачэнне савецкіх кантынгентаў у краінах сацыялістычнага лагеру і г.д.).

Напачатку другога тэрміну свайго прэзідэнцтва Ф. Мітэран некалькі змясціў акцэнты нацыянальнай бяспекі на карысць еўрацэнтрызму, але не настолькі, каб адмовіцца ад шчыльнага супрацоўніцтва з НАТО. Напрыклад, у студзені 1990 г. французскія войскі узялі ўдзел у вайсковай аперацыі "Бура ў пустыні".

Пасля заканчэння "халоднай вайны", аб'яднання Германіі, распаду СССР і Югаславіі Ф. Мітэран бачыў галоўную задачу французскай знешняй палітыкі ў збліжэнне з Германіяй і аб'яднанні Заходняй Еўропы. Францыя разам з ФРГ выступіла ініцыятарам Маастрыхцкага дагавора. Абмежаванне нацыянальнага суверэнітэту, якое прадугледжвалася пагадненнем, прыйшлося не даспадобы многім французскім палітыкам. Рашучы пратэст Маастрыхту заяўлялі камуністы, Нацыянальны фронт і частка галістаў. У выніку пытанне аб ратыфікацыі Маастрыхцкага пагаднення было вынесена на рэферэндум. Французскае грамадства аказалася моцна палярызаваным, але 51% выбаршчыкаў выказалася ў падтрымку пагаднення. Пасля гэтага яно было ратыфікаванае Нацыянальным сходам і набыло моц.

З прыходам у Елісейскі палац Ж. Шырака Францыя працягвала заставацца дзейсным членам Еўрапейскага Саюзу і Паўночнаатлантычнага пакту. З 1 студзеня 1999 г. у Францыі, як і ў іншых краінах ЕС, увайшла ў зварот, пакуль што яшчэ толькі безнаяўны, еўрапейская валюта – еўра. Летам таго ж году Францыя ўзяла ўдзел у вайсковай аперацыі НАТО супраць Сербіі ў Косава, хаця ў адрозненне ад падзеяў 1990 г. на Блізкім Усходзе яна праводзілася без санкцыі ААН. У 2003 г. Францыя далучылася да кааліцыі на чале са Злучанымі Штатамі ў Афганістане.



Разам з тым Францыя спрабавала прапанаваць новыя знешнепалітычныя ідэі, у тым ліку палітычную і эканамічную шматпалярнасць і шматвектарнасць і пераўтварыць Еўрасаюз у новы палітыка-эканамічны і сілавы полюс. Гэткім чынам, у 2005 г. Ж. Шырак адмовіўся ад удзелу ў Іракскай вайне. Аднак партнёры Францыі па ЕС скептычна паставіліся да падобнай перспектывы і не падтрымалі яе. Яшчэ адным правалам еўрапейскай знешняй палітыкі Францыі сталі вынікі рэферэндуму 2005 г. па пытанні ратыфікацыі еўрапейскай канстытуцыі. Французы выказаліся супраць яе, чым па-сутнасці канчаткова пахавалі сам праект.

Пралікі знешняй палітыкі папярэдняга французскага кіраўніцтва паспрабаваў вырашыць новы прэзідэнт Н. Сарказі. Адным з важнейшых пунктаў яго знешнепалітычнай праграмы стаў лозунг "Вяртання ў Еўропу". Гэтая лінія ярка праявілася ў значнай ролі, якую адыграла Францыя ў вырашэнні крызісу з канстытуцыяй ЕС. Н. Сарказі рашуча падтрымаў ідэю і практычнае ўвасабленне Лісабонскага дагавору. Гэткім чынам ЕС здолеў выйсці з палітычнага і інтэграцыйнага тупіку.

Важнае значэнне надавалася ўмацаванню французскага ўплыву ў краінах "Новай Еўропы" – краінах былых сацыялістычнага лагеру і Савецкага Саюзу. (Для гэтага ў Н. Сарказі меліся і персанальныя матывы. Яго продкі па мужчынскай лініі належалі да венгерскай арыстакратыі.) Н.Сарказі быў нават гатовы пайсці на магчымае ахалоджванне адносінаў з Германіяй – відавочным канкурэнтам у гэтай справе. Затое французскі прэзідэнт імкнуўся да далейшага ўмацавання знешнепалітычных повязяў з англасаксонскімі краінамі, перадусім з ЗША. У красавіку 2009 г. Францыя вярнулася ў вайсковую арганізацыю Паўночнаатлантычнага альянсу.



Адным з найбольш амбіцыйных знешнепалітычных праектаў Н. Сарказі стала ідэя стварэння Міжземнаморскага саюзу, які б злучыў у адзіную міжнародную структуру Еўропу, Паўночную Афрыку і Блізкі Ўсход. Гэта б не толькі дазволіла узмацніць ролю Еўропы і Францыі ў традыцыйна важным для сябе рэгіёне, але таксама абмяжоўваць міграцыю, стрымліваць ісламізацыю, забяспечваць энергетычную бяспеку і, зразумела, захоўваць тут мацнейшы эканамічны і культурнае ўплыў. Важным дасягненнем у гэтым накірунку стала правядзенне Парыжскага саміту Міжземнаморскага саюзу ў ліпні 2008 г. У склад арганізацыі ўвайшлі 43 краіны – 27 членаў ЕС і 16 краін з Балканаў, Блізкага Ўсходу і Паўночнай Афрыкі.

 

 

Тэма 9. Заходняя Германія і ФРГ ў 1945-1980-я гг.

Вынікі другой сусветнай вайны для Германіі. Акупацыйная палітыка ЗША, Вялікабрытаніі і Францыі ў Заходняй Германіі. Палітыка "чатырох Д". Адраджэнне палітычных партый і арганізацый.

Германія панесла падчас другой сусветнай вайны аграмадныя чалавечыя страты. 4,3 млн. салдат і афіцэраў вермахту загінулі ці прапалі без вестак, а яшчэ звыш 6 млн. былі параненыя. Напрыканцы вайны ў палоне саюзнікаў знаходзілася ад 10 да 11 млн. нямецкіх салдат. Прычым, калі амерыканцы і брытанцы намагаліся хутчэй адправіць палонных дадому і зняць з сябе выдаткі на іх утрыманне, то Францыя і СССР імкнуліся выкарыстоўваць іх як мага даўжэй ў якасці бясплатнай працоўнай сілы. У савецкім палоне апынулася каля 3 млн. немцаў, і апошнія з іх здолелі вярнуцца дадому толькі ў 1955 г. Страты сярод цывільных асобаў склалі яшчэ каля 1,5 млн. чалавек. Гэткім чынам у гады вайны страціла каля дзясятай часткі свайго насельніцтва.



Многія германскія гарады, асабліва ва ўсходняй частцы краіны, ляжалі ў руінах. Большая частка прамысловага абсталявання была знішчаная бамбардзіроўкамі ці пазней дэманціраваная пераможцамі. Транспартная інфраструктура ды энергасістэма былі амаль цалкам разбураныя. Каласальныя матэрыяльныя страты дапаўняліся поўнай дэзарганізацыяй грашова-фінансавай сістэмы. Агульныя фінансавыя страты дасягнулі сумы ў $300 млрд.

Не менш разбуральныя наступствы меў псіхалагічны шок, які ахапіў грамадства пераможанай Германіі. Вельмі складанай праблемай было адраджэнне нацыянальнай самасвядомасці і высвятленне прычынаў катастрофы, што здарылася з краінай.

Патсдамская канферэнцыя дзяржаў антыгітлераўскай кааліцыі вызначыла новыя межы Германіі: Усходняя Прусія перадавалася СССР, тэрыторыя да Одэра і Нэйсэ на ўсходзе – Польшчы, Судэцкая вобласць вярталася Чэхаславакіі, аднаўляўся суверэнітэт Аўстрыі. Немцы, якія пражывалі ў Венгрыі, Польшчы, Чэхаславакіі, падлягалі дэпартацыі ў Германію. Краіну чакалі буйныя рэпарацыйныя выплаты.

З моманту падпісання акту аб безагаворачнай капітуляцыі ад 8 траўня 1945 г. і да восені 1949 г. у Германіі не існавала дзяржавы. Саюзнікі па антыгітлераўскай кааліцыі падзялілі яе на чатыры акупацыйныя зоны – амерыканскую, брытанскую, савецкую і французскую – і ўзялі на сябе вярхоўную ўладу ў краіне.

Амерыканская акупацыйная зона займала каля 30% тэрыторыі; у ёй знаходзілася самае буйное пагалоўе хатняй жывёлы і выдатныя сельскагаспадарчыя ўгоддзі. Паколькі гэтая зона была адрэзаная ад мора, то пазней для лепшага забеспячэння да яе была далучаная частка брытанскай зоны з горадам Брэменам. Брытанская зона была самай значнай. Яна з'яўлялася найбуйнейшай па колькасці насельніцтва (тут пражывала 22 з 66 млн. немцаў) і найважнейшай па прамысловаму патэнцыялу. У яе склад, напрыклад, уваходзіла Рурская вобласць – індустрыяльнае сэрца Германіі. Французская акупацыйная зона, якая была вылучана з першапачатковых амерыканскай і брытанскай, была самай маленькай і па плошчы (15%) і па насельніцтву (12%). Праўда, у яе склад увайшла прамыслова важная Саарская вобласць. Савецкая зона была найбуйнейшай, не надта густанаселенай і да таго ж вельмі моцна пацярпелай ад ваенных дзеянняў (гл. тэму "Усходняя Германія і ГДР у 1945-1990 гг."). Берлін таксама быў падзелены на чатыры адпаведныя сектары, прычым савецкі займаў 46% тэрыторыі горада, дзе пражывала звыш 30% насельніцтва.

Уся паўната ўлады на нямецкіх землях засяроджвалася ў руках вайсковых адміністрацыяў Вялікабрытаніі, ЗША, СССР і Францыі. 5 чэрвеня 1945 г. была створаная Саюзная Кантрольная рада (СКР; афіцыйная назва – "Кантрольная рада па Германіі") у складзе чатырох галоўнакамандуючых акупацыйнымі войскамі. СКР была ўніверсальным органам, чые законы, загады, дырэктывы, інструкцыі і звароты датычыліся ўсіх сфераў жыцця і распаўсюджваліся на ўсе чатыры акупацыйныя зоны.

Галоўнай праблемай дзейснасці СКР было тое, што галоўнакамандуючыя фактычна падпарадкоўваліся не Радзе, а сваім урадам, кіраваліся іх указаннямі, а не клопатам аб вырашэнні агульнагерманскіх праблемаў. Рашэнні ў СКР павінны былі прымацца толькі на базе кансэнсусу, г.зн. аднагалосна, дзейнічала права вета. Таму рознагалоссі толькі нарасталі і ўсё часцей вайсковыя губернатары ў заходніх зонах і савецкі галоўнакамандуючы ў сваёй дзейнічалі, зыходзячы з уласных уяўленняў пра дэмакратыю, рэпарацыі, пакаранне нацысцкіх злачынцаў і г.д.

Па меры нарастання "халоднай вайны" разыходжанні паміж заходнімі саюзнікамі і СССР станавіліся ўсё больш і больш прынцыповымі. Рэальная ўлада ўзрастальна засяроджвалася ў руках занальных вайсковых адміністрацыяй. Роля СКР падала і ў сакавіку 1948 г. адбылося яе апошняе пасяджэнне.

Згодна з рашэннямі Патсдамскай канферэнцыі акупацыйныя ўлады бачылі сваю галоўную задачу ў правядзенні г.зв. палітыкі "чатырох Д" – непарыўна звязаных паміж сабой дэнацыфікацыі, дэмілітарызацыі, дэмакратызацыі і дэкартэлізацыі.

Праблемы дэнацыфікацыі – ліквідацыі нацызму, уплыву нацысцкай ідэалогіі, скасавання законаў Трэцяга рэйху, выдаленне нацыстаў з грамадскіх пасадаў, са школ і універсітэтаў і г.д. былі ў першыя гады акупацыі самымі актуальнымі. Гэта была вельмі няпростая задача, паколькі напрыканцы вайны ў НСДАП налічвалася каля 8,5 млн. членаў, а ў даччыных і прымыкаючых да яе арганізацыях – яшчэ блізу 10 млн. немцаў.

Хаця дэнацыфікацыя знаходзілася ў цэнтры ўвагі акупацыйных уладаў з першых дзён дзейнасці, толькі ў снежні 1946 г. СКР прыняў закон аб забароне НСДАП і ўсіх яе арганізацыяў. Дырэктыва "Арышт і пакаранне ваенных злачынцаў, нацыянал-сацыялістаў, мілітарыстаў ды інтэрнаванне, кантроль і назіранне за магчыма небяспечнымі злачынцамі" была прынятая толькі па заканчэнні Нюрнбергскага працэсу над галоўнымі ваеннымі злачынцамі (лістапад 1945 г. - кастрычнік 1946 г.), які адыграў важнейшую ролю ў дэнацыфікацыі і дэмакратызацыі Германіі. Усё гэта прывяло не толькі да вольнага трактавання праблемаў дэнацыфікацыі ў розных зонах, але і да выкарыстання розных метадаў у яе ажыццяўленні.

Для брытанскай і амерыканскай зонаў была характэрная моцная бюракратызацыя гэтага працэсу, што рабіла ўсе працэдуры зацягнутымі і малаэфектыўнымі. Акрамя таго для заходніх саюзнікаў – у найменшай ступені гэта датычылася французаў – галоўным у дэнацыфікацыі было ўсё ж не пакаранне вінаватых, а спраўнае функцыянаванне эканамічнага, фінансавага, адміністрацыйнага ды інш. механізмаў. Гэтак, напрыклад, адзін з буйнейшых банкіраў Трэцяга рэйху Герман Абс за саўдзел у нацысцкіх злачынствах быў асуджаны на 15 гадоў, адсядзеў толькі 3 месяцы, а потым быў прызначаны дарадцам брытанскай акупацыйнай адміністрацыі па фінансавай палітыцы. У выніку гэткай дэнацыфікацыі ў многіх немцаў і за мяжой складвалася ўражанне, што нацыянал-сацыялізм быў справай аднаго фюрэра і яго найбліжэйшага атачэння, а не мільёнаў немцаў. У савецкай акупацыйнай зоне палітыка дэнацыфікацыі праводзілася, мякка кажучы, менш ліберальнымі метадамі, але й больш паслядоўна. Аднак і тут улады пры неабходнасці не саромеліся прыцягваць да службы былых нацыстаў. Некаторыя нават здолелі ўпісацца ў жыццё "новай", сацыялістычнай Германіі – Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі – і заняць там адказныя дзяржаўныя і партыйныя пасады. (Правячую Сацыялістычную адзіную партыю Германіі простыя немцы нават сталі цішком называць "партыяй дробных нацыстаў".)

Дэмілітарызацыя разглядалася як шырокі комплекс захадаў: роспуск нямецкіх вайсковых фарміраванняў і дэмабілізацыя салдат і афіцэраў; ліквідацыя ўсіх вайсковых збудаванняў; дэмантаж прадпрыемстваў ваеннай прамысловасці; забарона на выраб зброі і боепрыпасаў, на будаўніцтва самалётаў і ваенна-марскіх суднаў; абмежаванне вытворчасці металаў, хімікатаў, прадукцыі машынабудавання; выкараненне мілітарысцкіх традыцыяў. Выкананне гэтай праграмы дэмілітарызацыі ішло не без праблемаў. Акупацыйныя ўлады імкнуліся дзейнічаць, найперш, у сваіх інтарэсах. Напрыклад, справядлівая савецкая крытыка на адрас заходніх саюзнікаў за вельмі павольны дэмантаж ваенных прадпрыемстваў не перашкаджала самому СССР выкарыстоўваць нямецкі ваенны патэнцыял для вытворчасці уласнай зброі, у тым ліку атамнай. Галоўным вынікам палітыкі дэмілітарызацыі стала тое, што да моманту свайго расколу Германія стала абсалютна мірнай краінай – без войска, авіяцыі і флоту, без ваеннай прамысловасці і ваенных збудаванняў.

Дэкартэлізацыя мела на ўвазе драбненне нямецкіх манаполіяў. Ёй падлягалі канцэрны з колькасцю занятых звыш 10 тыс. чалавек, а таксама буйныя банкі і прадпрыемствы, якія належалі ваенным злачынцам. Тым не менш, у заходніх зонах акты СКР па дэкартэлізацыі фактычна выкананыя не былі. Манапалістычныя аб'яднанні, распушчаныя ў першыя гады акупацыі, хутка пачалі функцыянаваць ізноў, часам нават пад старымі назвамі. Гэтак былі адноўленыя канцэрны Крупа, Манэсмана, Цісэна, працягнулі сваю дзейнасць буйнейшыя банкі, звязаныя з гітлераўскім рэжымам – "Дойчэ банк", "Камерц банк" ды інш. Рашэнні аб дэкартэлізацыі засталіся толькі на паперы. У савецкай акупацыйнай зоне палітыка дэкартэлізацыі была выкарыстаная як нагода для нацыяналізацыі прамысловасці і фінансавых устаноў.

Слабыя дэмакратычныя традыцыі, неадназначны вопыт Веймарскай рэспублікі і, асабліва, 12 гадоў нацысцкага панавання рабілі ажыццяўленне дэмакратызацыі Германіі надзвычай складанай задачай. Кіраўніцтва амерыканскай і брытанскай акупацыйных зонаў не верылі ў гатоўнасць немцаў да дэмакратычных пераўтварэнняў. Быў уведзены "палітычны каранцін": забараняліся ўсе палітычныя партыі, распускаліся стыхійна ўзнікшыя пасля вайны антыфашысцкія камітэты. Толькі з канца 1945 г. – пачатку 1946 г. было дазволена стварэнне палітычных арганізацый – спачатку на мясцовым узроўні, а потым – толькі ў занальным маштабе. Наступным этапам дэмакратызацыі Заходняй Германіі стала правядзенне ў першай палове 1946 г. выбараў усіх узроўняў улады. Затым у другой палове 1946 г. адбылося прыняцце ландтагамі канстытуцый зямель (праўда, зацвярджаліся яны акупацыйнымі ўладамі).

Асаблівую ролю ў планах па дэмакратызацыі заходніх акупацыйных зонаў адыгрывалі галоўныя канфесіі Германіі – каталіцкая і пратэстанцкая. Іх актыўная дзейнасць павінна была, на думку акупацыйных уладаў, паспрыяць адыходу немцаў ад ідэалогіі нацызму. Не менш значнае месца адводзілася радыё, кіно і прэсе.

Гэткім чынам ужо на пачатковым этапе ажыццяўлення палітыкі "чатырох Д" намеціліся сур'ёзныя рознагалоссі паміж заходнімі акупацыйнымі дзяржавамі і СССР. Таму віною былі не столькі недасканаласць падпісаных у Патсдаме пагадненняў, колькі адрозныя мэты, якія пераследавалі былыя саюзнікі па антыгітлераўскай кааліцыі ў вырашэнні германскага пытання.

З самага пачатку заходнія акупацыйныя ўлады праводзілі палітыку жорсткага вайсковага адміністравання і дробязнай рэгламентацыі гаспадарчага жыцця. Вытворчыя магутнасці выкарыстоўваліся толькі часткова, таму ўзровень прамысловай вытворчасці ў 1945 г. склаў толькі 12% ад узроўню 1936 г. На 30 гадоў назад аказалася адкінутая сельская гаспадарка Германіі. Нягледзячы на невялікі ўздым 1946-1947 гг. сітуацыя з забеспячэннем таварамі і прадуктамі харчавання заставалася крытычнай.

У заходніх акупацыйных зонах квітнеў "чорны рынак". Германія пераўтварылася ў грамадства прымітыўнага натуральнага абмену – галоўнай універсальнай "валютай" з'яўляліся амерыканскія цыгарэты. Сітуацыю ўскладняла аграмадная колькасць уцекачоў і эвакуіраваных ў апошнія месяцы вайны, а таксама выселенага з Польшчы, Чэхаславакіі і Венгрыі нямецкага насельніцтва. Да 1947 г. агульная колькасць вымушаных перасяленцаў складала ўжо каля 12 млн. чалавек. З-за маштабных разбурэнняў і перасяленчай хвалі вельмі востра паўстала жыллёвая праблема.

Баючыся за тое, што ва ў мовах голаду і галечы шырокія масы могуць пайсці за камуністамі. Злучаныя Штаты вырашылі аказаць краінам Еўропы, найперш Германіі, значную дапамогу. 5 чэрвеня 1947 г. быў агучаны "план Маршала". Яго эфектыўнасць у значнай ступені залежала ад стану фінансавай сістэмы, але адносна даваеннага часу інфляцыя ў Германіі складала 600%! Паўстала вострая неабходнасць у правядзенні грашовай рэформы. Яна насіла шчыра канфіскацыйны характар. 20-21 чэрвеня 1948 г. кожны немец у абмен на 60 старых абясцэненых рэйхсмарак атрымліваў 60 новых дойчмарак. Астатнія грошы абменьваліся з разліку 10 да 1.

Нягледзячы на захады ўладаў па змякчэнні "абменнага шоку", многія немцы былі пастаўленыя рэформай у вельмі цяжкія матэрыяльныя ўмовы. Тым не менш, грашовая рэформа літаральна за лічаныя дні вырашыла праблему дэфіцыту і "чорнага рынку", забяспечыла спрыяльныя ўмовы для эканамічнага адраджэння краіны. У заходнія акупацыйныя зоны пайшлі амерыканскае харчаванне, абсталяванне і сыравіна. Да 1957 г. па лініі "плана Маршала" ды іншых праграм амерыканская дапамога склала $1,7 млрд., а разам з матэрыяльнымі пастаўкамі – $4-4,5 млрд.

Працэс дэнацыфікацыі і дэмакратызацыі спалучаўся з фармаваннем абноўленай нямецкай палітычнай эліты. У заходніх і усходняй акупацыйных зонах партыйнае будаўніцтва набыло значную спецыфіку. Савецкая адміністрацыя дазволіла стварэнне палітычных партый амаль адразу. У заходніх зонах пэўны час захоўваўся "палітычны каранцін". Тым не менш, некаторыя лідары даваеннай партыі каталіцкага Цэнтру цвёрда ўзялі курс на стварэнне біканфесійнай партыі, г.зн. з удзелам і каталікоў, і пратэстантаў. Гэткім чынам у 1946 г. у брытанскай зоне з'яўляецца Хрысціянска-дэмакратычны саюз (ХДС) на чале з былым обер-бургамістрам Кёльну Конрадам Адэнаўэрам (1917-1933). Практычна адначасова ў Баварыі, якая знаходзілася пад амерыканскім кантролем, быў створаны каталіцкі (потым – міжканфесійны) Хрысціянска-сацыяльны саюз (ХСС). Неўзабаве дзве ідэйна блізкія партыі – агульнагерманская ХДС і баварская ХСС – падпішуць парламенцкую унію: у перадвыбарчых кампаніях і ў парламенцкай дзейнасці яны будуць выступаць як адзіная сіла – блок ХДС/ХСС.

Некалькі пазней, у 1948 г. лібералы веймарскіх часоў заснавалі Свабодную дэмакратычную партыю (СвДП; таксама называецца "Партыяй свабодных дэмакратаў"). Лідэры СвДП вызначалі яе як "антымарксісцкую, антыклерыкальную і антыаўтарытарную партыю", якая імкнецца згуртаваць буйных прадпрымальнікаў, сярэдніх і дробных буржуа, інтэлігенцыю.

Аднаўленне дзейнасці левых партыяў сутыкалася ў Заходняй Германіяй з пэўнымі цяжкасцямі. З аднаго боку, гэта было звязана з агульнай падазронасцю акупацыйных уладаў, а з другога, радыкалізмам саміх левых, асабліва камуністаў. У адрозненне ад створаных нанова прыгаданых вышэй буржуазных партыяў, КПГ і СДПГ аднавілі сваю дзейнасць на старой арганізацыйнай ды ідэалагічнай базе. У 1945-1948 гг. у заходніх акупацыйных зонах быў створаны і шэраг іншых палітычных партыяў, аднак даволі хутка яны сышлі за палітычнай сцэны. З восені 1945 г. пачынаецца аднаўленне прафсаюзных арганізацый. У 1949 г. значная частка з іх аб'ядналася ў Аб'яднанне нямецкіх прафсаюзаў.

Ад скасавання "палітычнага каранціну" да ўтварэння ФРГ прайшло чатыры гады. За гэты час у заходніх зонах удалося ўсталяваць плюралістычную палітычную сістэму; стварыць дэмакратычную сістэму ўладных структураў ад мясцовага самакіравання да ландтагаў; праз рэферэндумы прыняць зямельныя канстытуцыі.


Просмотров 505

Эта страница нарушает авторские права




allrefrs.ru - 2021 год. Все права принадлежат их авторам!