Главная Обратная связь Поможем написать вашу работу!

Дисциплины:

Архитектура (936)
Биология (6393)
География (744)
История (25)
Компьютеры (1497)
Кулинария (2184)
Культура (3938)
Литература (5778)
Математика (5918)
Медицина (9278)
Механика (2776)
Образование (13883)
Политика (26404)
Правоведение (321)
Психология (56518)
Религия (1833)
Социология (23400)
Спорт (2350)
Строительство (17942)
Технология (5741)
Транспорт (14634)
Физика (1043)
Философия (440)
Финансы (17336)
Химия (4931)
Экология (6055)
Экономика (9200)
Электроника (7621)






Quot;Пазапартыйныя" кабінеты. Урад "Картэлю левых", яго палітыка. Далейшае паслабленне палітычнага ўплыву Францыі на міжнароднай арэне



Пасля няўдалай спробы А. Брыяна рэанімаваць "Нацыянальная яднанне" у перыяд з 1929-1932 гг. ўлада знаходзілася ў руках "пазапартыйных" кабінетаў, якія звычайна ўзначальвалі Андрэ Тард’е і П’ер Лаваль. Нягледзячы на шматлікія абвінавачванні на свой адрас, у т.л. у беспрынцыповасці і прадажнасці, гэтыя не звязаныя партыйнымі повязямі ды ідэалагічнымі прыхільнасцямі палітыкі аб’ектыўна былі неабходныя ў той сітуацыі, каб хоць нейкім чынам згуртаваць разнародныя канфліктуючыя палітычныя сілы і захаваць ўрадавую стабільнасць, неабходную для правядзення антыкрызісных захадаў. Абапіраючыся на ў цэлым пазітыўны вопыт пазапартыйнай улады, А. Тард’е і П. Лаваль нават выступалі з ідэяй стварэння рэжыму "цвёрдай рукі" (гэтаму спрыялі і пэўныя нацыянальныя палітычныя традыцыі, увасобленыя ў банапартызму і буланжызму).

Эканамічная палітыка "пазапартыйных" кабінетаў засноўвалася на прынцыпах ускоснага дзяржаўнага рэгулявання эканомікі з прадастаўленнем вялікіх ільгот буйному капіталу. Быў сфармаваны г.зв. "абаронены сектар", куды ўвайшлі буйнейшыя банкі, чыгуначныя, хімічныя, металургічныя кампаніі. Яго прадпрыемствы атрымлівалі падатковыя перавагі, дзяржаўныя заказы, правы на ільготныя транспартныя тарыфы. Радыкальныя захады былі прадпрынятыя для змякчэння крызісу перавытворчасці ў сельскай гаспадарцы. Напрыклад, было забаронена пашырэнне пасяўных плошчаў пшаніцы, знішчана1/10 плошчаў вінаграднікаў, уводзіліся прэміі за экспарт сельскагаспадарчай прадукцыі і г.д.

Узмацненне аўтарытарных тэндэнцый на пачатку 1930-х гг. паспрыяла згуртаванню левых сіл. На травеньскіх выбарах 1932 г. яны атрымалі 368 мандатаў з 594. Буйнейшую партыю ў парламенце ўтварылі радыкалы – 157, сацыялісты здолелі правесці 129 дэпутатаў. Пры падтрымцы ўсіх іншых левых партый парламенту яны стварылі ўрад на чале з Э. Эрыо – г.зв. "другое выданне Картэлю левых".

Перадвыбарчая праграма левых прадугледжвала сур’ёзныя пераўтварэнні, але рознагалоссі ўрадавых сіл – змаганне фракцый Э. Далад’е і Э. Эрыо ў партыі радыкалаў, унутрыпартыйная барацьба сацыялістаў – зрабілі гэтыя планы нерэальнымі. У выніку ўрад працягнуў палітыку жорсткай эканоміі і ўзмацніў падатковы цяжар на прадпрымальнікаў, чым не здолеў палепшыць эканамічную сітуацыю. Ужо ў снежні 1932 г. Э. Эрыо зышоў у адстаўку. За наступныя паўтары гады змянілася яшчэ шэсць прэм’ер-міністраў, але эфектыўнасць левацэнтрысцкай улады блізілася да нулю і напачатку 1934 г. "Картэль левых" канчаткова распаўся. Да наступных выбараў (1936) дзейнічала пяць кааліцыйных урадаў з размытай парламенцкай базай (урады "перамір’я партый"). Існаваўшая партыйная сістэма не здолела забяспечыць ні трывалай базы для кааліцыйных урадаў, ні з’яўленне новых агульнацыянальных лідараў. Французскі парламентарызм перажываў яўны крызіс.



Зыход з пасады міністра замежных спраў А. Брыяна ў 1932 г. паставіў кропку ў працяглых спробах Францыі пабудаваць устойлівую сістэму міжнародных адносін у Еўропе, пабудаваную на прынцыпах пацыфізму.

Апошняя сур’ёзная спроба аднавіць знешнепалітычны прэстыж і ўплыў Францыі была зроблена ў 1934 г. міністрам замежных спраў Луі Барту, які выступіў з ідэяй "Усходняга Лакарна" – дагаворнага комплексу з удзелам Францыі, Савецкага Саюзу і краін "Малой Антанты" для арганізацыі сістэмы калектыўнай бяспекі. Як раз французская пазіцыя моцна спрасціла прыём у Лігу Нацый СССР. Гібель Л. Барту і прыход на яго пасаду П. Лаваля некалькі змянілі сітуацыю. У траўні 1935 г. быў заключаны франка-савецкі дагавор аб узаемадапамозе, у адпаведнасці з якім бакі абавязваліся аказваць адзін аднаму дапамогу ў выпадку нападзення якой-небудзь трэцяй краіны. Дагавор не быў дапоўнены вайсковай канвенцыяй, а таму яго практычная рэалізацыя выглядала скрайне цьмянай.



На думку французскай дыпламатыі больш перспектыўным у той час выглядаў саюз з Італіяй. Аднак паспяховы пачатак двухбаковых адносін быў перакрэслены брытанскай дыпламатыяй, не жадаўшай дапусціць гэтага саюзу са своекарыслівых меркаванняў, і зразумелай логікай збліжэння дзвюх агрэсіўных дзяржаў – Італіі і Германіі. Тым часам выхад Германіі з сістэмы ваенных абмежаванняў Версальскага дагавору стаў бясспрэчным фактам.


Просмотров 444

Эта страница нарушает авторские права




allrefrs.ru - 2021 год. Все права принадлежат их авторам!